The Story

Hier het verslag van de crash, eronder een linkje naar de rest van mijn logjes die ik de afgelopen twee weken in Italïe geschreven heb. (de foto’s zijn klikbaar) Excuses voor de typfoutjes, maar ben momenteel niet zo handig.

18 februari:

Even een dagje niet geschreven, er zal toch niets gebeurt zijn? Toch wel. Gistermiddag gingen plots de liften open. Ik als een dolle mijn gear verzameld en aangetrokken en ik trok nog net geen sprintje naar de lift. Wat wel leuk is te melden dat net daarvoor nog een filmpje met mijn cam wilde schieten om even overzichtje van het plateau. Thuis kwam ik erachter dat mijn reserve batterijen vergeten was op te laden. En toen het geluid van de lift. Ik zou dus normaal gesproken dat ding in mijn zak hebben gehad. Bij de lift nog even met Vet Face (de nekloze/shrunkenhead, vooor de duidelijkheid door de jaren heen heeft iedere Italiaan hier een bijnaam gekregen en enkele meerdere dat maakt het makkelijker om in hun bijzijn over hen te praten. Zo heb je De Havik/de Neus, zijn broer De Beer/Belushi, Het schaap/het zieke aapje, Het Engeltje, De Dominee, het hoertje met het hoge ruggetje, de mol, centenbakkie, de kalkoen etc etc) over de condities gesproken. Vet Face smeert zich dus altijd nogal nadrukkelijk in en is verantwoordelijk voor de medico’s en weergaloos skier. Ik hoef geen kaartje te kopen ga als eerste naar boven. Een hele piste voor mij alleen, maagdelijk maar door de wind van afgelopen dagen erg icey. Ik kijk nog eens achyerom en zie dat zo’n 20 stoeltjes achter mij Vet Face ace ook omhoog komt. Ik zet mijn koptelefoon op en Brainpower maakt aanstalte Schreeuwuit ten gehore te brengen, hoe toepasselijk blijkt later. De afdaling gaat goed en op het bospad laat ik hem lekker lopen en flow wat bochtjes. Helemaal onderaan, laatste bochtje om de lift weer in te schieten gaat het fout. Mijn board verliest grip en daar ga ik. Snelheid was niet zo hoog en de val leek beheerst, maar 1 sec later voelde ik dat het goed mis was. Ik kon mijn koptelefoon nog afzetten en mijn jas wat open doen, toen golfde de pijn binnen, mijn linkerschouder. Ik dacht uit de kom ofzo. De vrouw van No Neck, die als enige onderaanstaat ziet dat het niet lekker gaat en walkietalkied hem naar beneden. Ik wordt licht misselijk en weet nog uit het handboek van stuntpiloten dat dat duidt op en breuk. Dan blijkt dat als ik als ik echt pijn heb alleen maar in het Engels kan vloeken en ik stond versteld van de hoeveelheid vocabukair die ik tot mijn beschikking had. Ik leek wel Daan Schuurmans in Westenwind. Ik zie dat mijn zus een pas wil kopen bij het loket een 100 meter verderop. Ze zag wel dat er wat was maar toen iedereen wuifde kwam ze ook maar. De pijn was inmiddels opgelopen tot onverdraaglijke en ze wilde me op een sneeuwscooter gaan vervoeren, normaal had ik dat niet afgeslagen maar dit ging niet werken. Dus kwam de jeep en ineengekrompen mezelf naast de bestuurder gehesen. Rustig aan naar de funivia gehobbelt, daar kreeg ik ijs in me nek gespoten ter verdoving, wat me en behoorlijke brandplek opleverde. Staan ging niet dus werd er een stoeltje gehaald waar ik voorover gebogen op krimpte. Mijn zus ging mee naar beneden en toen besefte ik het door allle pijn heen, ja ik ben leip, maar mijn cam! Dit is DE repo! Beneden nam het ambulance personeel het over en achterwaarts vloekend verdween ik in de lance. Mijn zus erachteraan met de auto, ik kon haar zien door de kieren. Ze moet toch eens overwegen coureur te worden, want we gingen als de brandweer en zat continue op de bumper. Halverwege de rit naar het zienhuis nog een stop bij een dokter, die me volspoot met een heerlijk goedje, mijn ogen draaide wat weg volgens zuslief, mijn cam, waar is mijn camera, kon ik alleen maar denken.
Om een lang verhaal nog iets langer te maken, mijn rechterbovenarm is net onder het schoudergewricht gebroken. Mijn arm is aan mijn lijf gezwachteld onbeweegbaar, 4 weken mag ik zo rond lopen over twee weken me in NL in het ziekenhuis melden.
Eindelijk terug bij de funi bleek de laatste om 18.00 te zijn gegaan, het was 1810. kut. Gelukkig was Claudio ernog en hij schonk een grote grappa voor me in en hij belde naar Nanni de man die het enige hotel op de berg runt, hij was nog in het dal en met hem konden we met zijn jeep via Paglio dwars door het bos naar het plateau komen. Redelijk shaken dus, niet echt fijn,maar wel thuis. Beetje proberen te slapen maar werkte niet, om 2 uur werd het onverdraaglijk en toen nog maar een pijnstiller, een advil en turbodosis slaapthee. Nu ging het licht wel uit.

En hier staat de rest van The Trip, het is een lap maar zeker de moeite waard als je wat dieper mijn psyche en belevingswereld in wilt duiken, hier dus. Wederom kunnen vragen gesteld worden.