The Trip

Pian delle Betulle Februari 2005

12 februari

Het is vroeg als de dag kriekt en mijn hoofd kraakt. Zes uren en 15 minuten is deze dag slechts oud als mijn mobiel, die in dit geval dienst doet als wekker, begint te gillen: Wakker Worden!!! (kan er niet echt over klagen want ik heb het zelf ooit ingesproken). Versleep mezelf naar de douche en dat is al voldoende voor een behoorlijk opkikker daar mijn douche ook regelmatig gebruikt wordt door het corps mariniers voor hun koudweertrainingen, normaal gaan ze daarvoor naar Noorwegen dus voor hen een aanzienlijke kostenbesparing en voor mij een aardig visueel verzetje oh nee, dat waren de dames van de huishoudschool die mijn huis ook af en toe als stage gebruiken. Maar heeft het ook een doel deze ochtend exercitie? Jawel hoor, ik ga namelijk naar Pian delle Betulle in Italië, ook wel bekend als L’Ultimo Paradiso (het ultieme paradijs). Heerlijk en helemaal voor iemand op de rand van een nervous breakdown. Ja het was me het jaartje wel, heel veel ellende en misère en dan toch de hele tijd jezelf ophypen en positief blijven rondstappen, dat houdt een keertje op en het punt van verzadiging was dus bijna bereikt. Nu mag ik dus twee weken op een berg zitten. De eerste week samen met mijn zus en de tweede week komt een van mijn beste vrienden met zijn vrouw en een goede vriendin van haar. Op deze berg kom ik nu al zo’n dertig jaar, normaal altijd met kerst, maar daar werd het te druk voor. Het huis is nml van de beste vriend van mijn vader en hij heeft ook twee kids en een van die kids heeft zelf ook alweer drie kids. Neem daarbij de aanhang die wij af en toe beschikbaar hadden en dan wordt het wat vol, al hebben we hier redelijk ruimte hoor. Kerst zat er dus niet meer in, maar er volgde een genereus aanbod, wij, mijn zus en ik mogen gebruik maken van het huis op andere dagen dn kerst. Zo is het dat we nu voor het derde achtereenvolgende jaar met kerst hier zitten. Mijn zus kon maar een week, maar ik ben nog steeds niet echt gebonden dus kon er nog een week aan plakken. Financieel kan het eigenlijk niet, maar ik moest gewoon weg. (punt!)
De reis zelf ging erg voorspoedig al hadden we wel een bizarre first, van Nederland tot aan de Italiaanse grens heeft het aan een stuk geregend. Wat onze reistijd trouwens niet verlengde, het reed allemaal prima door. Een record werd het niet, maar dat moet je ook niet verwachten van een Fiat Panda. Over de reis zelf was nu niet heel veel bijzonders te melden, behalve dat ik een paar leuke tunnelfoto’s heb weten te schieten. Enfin 12 uur later stonden we bij de Funivia (kabelbaan) in Margno die ons naar het paradijselijke plateau moest brengen. Die stond op het punt van vertrek maar gelukkig waren ze zo vriendelijk even op ons te wachten. Wat we zagen in het dal, nml beetje sneeuw, was al bemoedigend en boven aangekomen bleek het helemaal okay. Heel de berg is wit en dat terwijl de laatste sneeuw op 18 januari was gevallen, zal dus wel wat hard zijn, maar boeien toch. Glijden is glijden.
Het huis was wel een beetje koud toen we binnen waren en zijn dus snel de openhaard en de allesbrander opgaan starten, dat is nml de enige serieuze verwarming in het huis. Morgen moeten we ook het houthok bij laten vullen want er ligt nog maar voor een dag of 2.
Zit toch al weer heerlijk te genieten met mijn toppie opschoot voor het likkende haardvuur en een lekker biertje en een kruidenjongetje onder handbereik, uit de stereo klinken wat relaxte chill sounds. Toch wel fijn dat ik de avond van tevoren te horen kreeg dat de cd speler in de stereo aldaar kuren heeft, waardoor ik één van mijn 5 cd spelers (tjah spullen genoeg) kan doneren aan het huis en zo ook nog kan genieten van muziek. De tv zal ik niet missen hier, maar muziek moet! Morgen vroeg uit de veren, hout regelen, board monteren en LOS!

13 februari 2005

Opstaan, altijd moeilijk in de bergen. Mijn bioritme loopt ongeveer gelijk aan die van een marmot in winterslaap hier in Betulle en de compleet donkere kamer waar ik in verblijf maakt het nog makkelijker. Het kan natuurlijk ook de kou zijn die van dit huis, en vooral de benedenverdieping waar ik verblijf, tot een model van het winterpaleis van koning winter maakt. Twee dekbedden veranderen daar niet veel aan, de gedachten aan 70 maagden die mij in de hemel zullen opwachten … mmh dat was een ander verhaal. Ach zolang er niets afvriest vind ik het wel mooi. Beetje vent …
Toen ik bovenkwam waren de luiken al geopend en kon ik me laven aan het prachtige uitzicht/panorama dat mijn oogbol binnendrong. Wat is het hier toch moeilijk om mijn ochtendhummetje in ere te houden. Ook maar meteen naar buiten gerend om de piste te checken op sneeuwdichtheid. Tip: Trek schoenen aan, stenen zijn best koud als het ’s nachts tegen de -20 aanloopt, maar er lag sneeuw, geen dikke pakken maar voldoende, meer dan voldoende voor iemand die een jaar sneeuw heeft gemist. Voor het ontbijt eerst mijn Burton ragboard in elkaar gezet. Dit om de piste te checken of het safe is om mijn Santa Cruz 164 uit de zak te trekken, heb geen zin in diepe voren en bramen op mijn board. Die Burton 155 heb ik ook van een maatje gekocht voor 10 euren, hij had hem uit het vuilnis getrokken (werkt bij de afvalverwerking, altijd handig, zo heb ik bv ook nog 40 m2 wit camouflage net liggen). Het Burton boardje is behalve de afgeragde onderkant een prima boardje, lekker flexibel en wendbaar. Snel een boterham of wat in mijn mik (ook bekend als melis of murf) geduwd, mijn m3 speler upgeload met vette sounds en gaan. Meteen maar naar de top, board even fine tunen, koptelefoon op, twee voorzichtige bochtjes draaien en die voelde prima. Alles wees op een go, dus daar ging ik … speren! Sneeuw is oud maar niet erg opgevroren, kan redelijke carves trekken, maar daar was ik nu niet mee bezig. Snelheid daarentegen wel, wow wat ging dat weer hard en wat hangt dat toch lekker in de bochtjes. En daar zag ik een fijn bobbeltje, even checken of het okay is met de airtime en ja hoor helemaal goed, lekkere landing en weer door. Het bospad doemde op en dan is er maar 1 ding laten lopen, snelheid maken en binnen no time waren de eerste skiërs mijn opspattende sneeuw aan het happen. Net voor de lift nog een leuke afsprong en met een veel gestuiter en menige lengtedraai kwam ik in een wolk van sneeuw tot stilstand, toch maar weer even ademhalen, dat had ik sinds het begin van mijn run niet meer gedaan. En zo ging het de rest van de dag wel door. Het was trouwens erg rustig op de piste, dat belooft wat voor morgen, vandaag was het nml weekend en komen er nogal wat dagjesmensen. Grote kans dat als ik morgen de ochtendsessie haal, ik in mijn eentje ben. ’s Middags nog een paar dalbewoners maar dan heb je het wel gehad. Wat is er nu mooier dat de lift wordt aangezet voor jou, je naar bovengaat, de lift uitgaat, tot ik mij beneden meld. Ja dan voel ik me wel een miljardair die zijn eigen berg heeft gekocht en wie zegt dat geld niet gelukkig maakt … En dan ook nog die volle zon de hele dag op je knar, een panorama met o.a. de Mont Blanc, de Monte Rossa, de Monte Grigna en zo nog wat. Morgen gaat mijn cam ook wel even mee om een mooie panorama te shooten. Nu wacht de honing rum op mij en het Bernini mysterie, weer een Brown die in 24 uur uitgaat.

14 februari

Één bericht verstuurd en twee gekregen. Één van de twee was een antwoord, de ander een vraag. Het is wel eens minder geweest. In ieder geval mag ik binnenkort weer eens mijn draaiende tafels opstellen en een soundscape bouwen. Altijd leuk.
Het Bernini Mysterie is geschreven voor de Da Vinci Code. Het is een kunstje dat Brown de schrijver flikt. De boeken kan je naast elkaar leggen en ze zijn zo goed als synchroon. Zelfde soort hoofdpersonen, zelfde soort relaties. Het begin is zelfs identiek en ook de (inmiddels) minder fabelachtige spanningsopbouw. En helemaal frappant is dat ze allebei een zelfde slappe en zeer voorspelbaar einde hebben. Beiden boeken dagen je in het begin uit en je vermoed dat je hersens gaan kraken, maar hoe verder je vordert hoe simpeler het wordt en toch lees je beide in een dag uit. Voor deze twee boeken heeft hij er nog één geschreven, Het Juvenalis Dilemma, net in begonnen en weer een identiek begin, maar net wat origineler. Het ziet er naar uit dat zijn eerste boek het beste was en dat is vaak zo bij schrijvers, ik wacht dus nog even met de publicatie van het mijne. Grappig is wel dat alle drie de boeken gaan over thema’s die mij erg interesseren, cryptologie, mystiek, de verdorven cultus van het katholicisme en erg slimme, onderhoudende, avontuurlijke vrouwen met de looks van een fotomodel. Waar het op neer komt is dat et lijkt of de boeken heel erg vernuftig geschreven zijn maar eigenlijk is het een soort stijlmodel, er zullen dus nog heel veel klonen volgen.
De Da Vinci Code is absoluut niet beter of minder dan de twee eerdere andere boeken. Het lijkt op een ingenieuze marketingstunt. De eerste twee boeken zijn doelbewust aan hun lot overgelaten lijkt het wel. Maar genoeg over de schrijver die zichzelf plagieert.
De nacht was wederom koud en werd diep in de nacht wakker door het lawaai van een vette wind die uit het dal opklom en probeerde het huis op een hoger plan te zetten. De wekker maar uit gezet, want dit zou nog wel even duren en dat betekent met zo’n wind dat de Funivia (de kabelbaan) uit het dal niet gaat, waardoor de skiliftbedienden niet omhoog konden komen. Ach uitslapen moet ook gebeuren. Om 1 uur kwam ik mijn kamer uit gemeurd, heerlijk en heb ik in jaren niet meegemaakt, hoe gek ik het ook maak. Mmh nu ben ik laatst eens om 4 uur uit een bed gekropen, maar was toen al wel sinds 10 uur wakker. Laten we het op gezellig gezelschap houden. Mijn zus was al wat eerder op en was al naar het winkeltje gegleden en had wat oude broodjes gescoord, die komen nml normaal gesproken vers uit het dal nu dus niet. Maar met een kleine heropvoedingcursus was het brood als vers te eten. Na het ontbijt hebben we een rondje berg gedaan om te kijken wie er nog meer is … niemand dus op de familie die het winkeltje runt na dan. Die mensen hebben dus 6 kinderen gekregen, allen meisjes. 4 beginnen met de C van Christus en 4 met de M van Maria. Zo heb je Chynthia, Cathy, Monica, Magdalena, Maria en Carolina. Vaderlief heet Leo ziet eruit als Jezus zelf die al 2000 op aarde is, vroeger liep hij elke ochtend naar het dal en ’s avonds weer terug, maar inmiddels moet hij met de Funivia omhoog en wordt het stukje van de Funni naar het winkeltje gereden met wat wij noemen de pausmobiel. Nou is Leo erg vroom en onmetelijk oud, maar hij gaat dus naar het dal om zin moeder te verzorgen. Voor ons is dat ook een groot raadsel.
Tijdens de wandeling over het plateau weer een aantal lekkere plaatjes geschoten, ik krijg mijn cam steeds meer onder controle. Heerlijk als die weergeeft wat jij ziet. Na de wandeling die niet al te lang was door de snijdende kou ook nog nieuw hout geregeld, want er was nog maar voor twee dagen. Hout is onze manier om warm te blijven, er is verder geen verwarming, cv of anderzijds hitteverspreidend iets. Er is nog wel een manier, maar dat schiet niet echt op als je met je zus bent. Nu 2 dagen hier en ben al weer helemaal a-klima. Ik zou hier ook echt kunnen blijven. Alles doorsnijden en verbranden. Geen kranten, geen internet, geen vrouwen (die 6 dames van het winkeltje zijn inmiddels de wijde wereld ingetrokken en de twee die hier nog zijn zijn niet om over naar huis te schrijven). Wat ik zou missen … eerlijk gezegd niets. Ik ben hier thuis, Nederland is iets van een ver verleden.

15 februari

De deurbel gaat … was al half wakker, maar wie belt er? Aha de man die het hout komt brengen. Een mooie berg, heb ik fijn wat te doen deze ochtend, de liften zijn nog niet open. Binnen tref ik een briefje, mijn zus meldt dat ze naar Lecco is gegaan om boodschappen te doen. Eindelijk vlees als maaltijd, de afgelopen 4 dagen waren zo goed als vegetarisch geweest. Niet dat ik er iets tegen heb hoor, maar je gaat zo naar groenten meuren.
Het houthok is inmiddels weer helemaal vol, kreeg het er zowaar warm van. Door de wind was de gevoelstemperatuur onder de -10. Toen ik op ¾ van het verslepen was kwam mijn zusje weer aan. De funivia ging dus toch, wind scheen aan die kant van de berg meevallen. Ze had wel een mindere mededeling meegenomen. De liften blijven vandaag gesloten, de precieze reden was haar wel gegeven maar kon het niet uit het boerige plaatselijke dialect filteren. Het had waarschijnlijk iets te maken dat er te weinig mensen op het plateau zijn. Dat zou niet best zijn want deze week zullen er niet veel meer mensen naar boven komen.
Lees net in de krant die we uit Holland meegenomen hebben dat Manon Thomas vol in het nieuws is vanwege dat boeteverhaal op haar weblog. Dat staat er al een tijdje maar er zijn wat nieuwe ontwikkelingen. Ze heeft nml een aantal agenten geschoffeerd op haar log en er wordt door justitie gekeken of er stappen genomen worden. Lekker boeiend, ach vindt het wel cool dat al die bezoekers die nu het verhaal komen checken de door mij gemaakte kopfoto als eerste zien, ben benieuwd of het mij nog wat bezoekers opleverd.
Wat trouwens ook wel interesting is is om te kijken hoeveel mensen er nog spontaan op mijn log komen nu ik weg ben. Ben ook wel benieuwd hoe het Bridget Jones Café verhaal zich inmiddels verder ontwikkeld heeft. Als het goed is zou het inmiddels redelijk naar de landelijke media zijn doorgesijpeld en ik zou technisch gesproken wel op 1 in Google staan. Wat weer een redelijke continue stroom bezoekers op zou moeten leveren.
Tering, die foking liften moeten open … NU!
De avond is inmiddels gevallen, de liften zijn niet meer opengegaan, naar het schijnt (het blijft lastig uit Italiaanse farmers informatie te filteren) gaan morgen de liften wel weer open. De piste is vandaag namelijk wel onderhanden genomen. Het nieuwe hout is goed en klote. Het is dennenhout en naar mijn idee familie van tropisch hardhout. Erg lastig om op te starten en je moet er mee blijven spelen, wat voor mij geen probleem is als amateur pyroclast, maar er komt wel een giga hitte van af. Heeft er ook wel mee te maken dat Den vol hars zit. Het gloeit meer op dan dat het brandt, maar wat telt is warmte en dat geeft het. Vandaag ook eindelijk weer een vleselijk maal naar binnen gekregen. Zuslief had goede boodschappen gedaan in Lecco. Vanavond was het een maaltijd salade met carpacio, niet van die flinterdunne Hollandse zunigheid maar echte, om je tanden vol in te zetten. Inmiddels ook de eerste Berenburger (awel de Aldi versie dan) naar binnen geslagen en dat is toch echt het drankje voor hier, alhoewel ik ook wel uitkijk naar de Jack D. die Hans volgende week meeneemt. Hij had het over flessen, ik denk aan mollen, paracetamollen.
Het Juvenalis boek van Brown is ook uit en ik ben nu wel klaar met het ventje. Duidelijk zijn eerste boek maar wederom duidelijk van zijn hand. Begin is weer idem dito gelijk aan de andere twee boeken en nogmaals zag ik het eind al van mijlenver aankomen. Van mij mag Brown lekker van zijn knaken gaan genieten of weer les gaan geven, naar zijn schrijfsels ben ik niet echt meer geïnteresseerd. Nu begonnen aan Less than Zero van Bret Easton Ellis. Dit is zijn eerste boek(je) dat gevolgd werd door de kraker American Psycho. Ook zijn derde boek Glamorama heb ik in de kast staan. Dit is weer even wat anders dan Brown. Hij heeft ook een herkenbare stijl maar vindt zich wel elke keer opnieuw uit en blijft verrassen. Al vond ik Glamorama wel wat lang voor een boek dat nergens overgaat, behalve dan over de sores in het New Yorkse uitgaansleven. Less than Zero gaat over verveelde jongeren in Hollywood/ Beverly Hills. Ziet eruit dat het ook een soort situatie schets wordt zonder kop of staart, maar dat is dus ook niet nodig. Het gaat hier om sfeer proeven en hier in de bergen is dat niet veel anders (neemt een slok van de imi-Berenburger). Niet vergeten Hans te vragen wat extra cd’s mee te nemen, ze zijn alle 40 inmiddels dubbel en dwars langs gekomen. Lampje!!! Fok, ik heb mijn boxjes voor mijn lappie ook bij me en een hele stapel mp3 cd’s. Geen zorgen dus. Ik raakte al bijna in de stress, tijd om een biertje open te trekken en het haardvuur weer te re-arrangeren.
Verder nog gedachtes? Nee, ik ben heerlijk leeg, nou mmh.

16 februari

Mijn wekker ging af, ik hoorde geen gezoem op de achtergrond van de liften. De wekker mocht weer gaan rusten en ik ook. Twee uurtjes later werd ik zelf wakker. Na een verfrissende douche, alles wat je hier doet is verfrissend, naar het winkeltje gelopen. Normaal zet ik nooit een muts op, mijn haar is dan namelijk voor de rest van de dag een vogelnestje en het vogelnestje dat ik mijn mond aantrof deze morgen was meer dan voldoende, dacht ik. Ik deed de voordeur open deed een stap naar buiten en meteen weer terug. Tijd om een nestje te kweken. Er stond nog steeds een briesje, maar deze leek rechtstreeks van Antarctica afkomstig te zijn. Koud dus. In het winkeltje waren weer geen verse broodjes aangekomen. We zijn dus met de familie van het winkeltje echt de enige hier. Magdalena haalt wat broodjes voor me uit de vriezer, terwijl ze over de kist hangt valt het me op dat ze een verrekte strakke kont heeft in iets wat op een strakke pyjamabroek lijkt. Magdalena komt altijd net uit bed, ook aan het eind van de middag. Ze komt weer omhoog en glimlacht als ze ziet dat ik haar heb staan opnemen. Als ze de broodjes gaat wegen komt haar oudere zus Maria (centenbakje) binnen en zegt (zover ik het uit kan filteren) dat ze boven nog ander brood hebben, de echte bolletjes die we zo graag eten. Ik ben verheugd en loop even naar de achterkant van het winkeltje om te kijken of er nog wat van mijn gading is. Als ik me weer omdraai omdat ik Maria naar beneden hoor komen, merk ik dat Magdalena mij op stond te nemen. Ach eerlijk oversteken zullen we maar zeggen. Met de bolletjes loop ik terug door de snijdende kou. Mijn zus is inmiddels ook wakker geworden en heeft de ontbijttafel in orde gemaakt. Ik pak een bolletje en wil het open snijden en merk dan dat het brood zo droog is als de neten. Toch maar door, als ik de twee helften van elkaar haal zie ik dat de binnenzijde weggeteerd is en beschilderd lijkt met een soort stopverf. Ik stop mijn neus in het broodje en een verzuurde walm kleeft aan mijn neusharen. Nee dit is niet bien. Gelukkig hadden we nog wat broodjes over van gister die mijn zus uit het dal had meegenomen en zo kregen we toch nog de nodige voedingsvezels binnen.
De kou in het huis was aanzienlijk en aangezien we niet een hele dag in het huis wilden blijven besloten we een wandeling te maken naar de “huisjes”. De huisjes zijn vanuit onze hut te zien en is een verzameling huisjes die in de zomer door boertjes bewoond worden. Boertjes want de huisjes zijn zo klein dat een kakkerlak uit zonnige oorden er claustrofobisch zou worden. Cammetje meegenomen om wat foto’s te maken. Daarvoor moet dus wel je handschoen uit, beter niet doen. Na 45 sec voelen me handen als versteend en is de binnenkant van mijn handschoen opgevroren en het duurt 10 minuten voor ik weer een beetje gevoel in mijn handen heb. Op de weg terug nemen we wat aanmaakhoutjes mee. Het houthok is nml momenteel gevuld met halve bomen en daar start je geen vuur mee.
Wat me opvalt hier is dat mijn kaken tot rust komen. In Nederland merk ik vaak als ik in mijn bed lig dat mijn kaken strak op elkaar staan, niet echt ontspannen dus, maar na drie daagjes hier voor het houtvuur ben ik helemaal tranquilo. Kijken of k dit vol kan houden, want 1 dag sneeuwpret is wel erg weinig. Als ik nu naar buiten kijk zie ik dat de lucht dichtgetrokken is. Het wolkendek lijkt sneeuw te zeggen, maar daar komen we morgenochtend wel achter. Eerst maar het avondeten overleven, we gaan nml aan de polenta. Italiaans gerecht en zover ik weet redelijk plaatselijk. Is erg ingewikkeld en arbeidsintensief om zelf te maken, maar zuslief heeft beneden kant en klare gevonden. Polenta is tjah, wat is polenta …tijd voor een linkje.
Na het lezen van Bret Easton Ellis ben ik ook wel weer gemotiveerd om eens te kijken welke zieke gedachten ik op het papier kan zetten. Ik moet al lachen bij het zien van de gezichten van mijn lezers. Ik ga me nu al bijna verontschuldigen. Heb genoeg zieke shit in mijn hoofd, je hoeft er de krant maar op na te slaan, maar als ik het aan het papier toevertrouw in mijn worden, wordt het meteen weer uitgelegd alsof ik dat ook zou willen etc. Het is een stijloefening en eens kijken wat er in mijn hoofd inmiddels zoal is opgeslagen.
Snuff movies bijvoorbeeld, je hoort er al een tijdje niets meer over, maar ik draai het zo op papier in elkaar. Wat heb je nodig … Mmh ik denk dat ik er maar een aparte post aan ga wijden. Das beter en een leuk zijproject. Daarnaast komt dan ook het tegenovergestelde, hoe mierzoet kan ik iets omschrijven …. Het verhaal vordert al en heb en aardig idee. De opbouw is er nu nog kijken hoe ver ik kan gaan met het opdiepen van ranzigheid die de afgelopen dertig jaar mijn hoofd in gesijpeld is.
Het einde van de avond is in zicht. Jules erbij gepakt, boek 4 in 4 dagen. De dikke van Deelder. Ik krijg er een grote van. Het taalgebruik is geniaal, plat Rotterdamse spreektaal verweven met een onpeilbare woordenschat. Heerlijk een IQ van boven de 140 en dan knallen op speed. Jaloers kan ik er niet van worden, maar als ik een dame was geweest hadden de natte strepen in mijn broekje gestaan.
De liften gaan waarschijnlijk alleen in het weekend open, maar geen verveling. Ik lees, ik schrijf, ik denk, ik teken, ik jongleer, ik rust, ik eet. Ben nu al bang voor mijn terugkeer in de wereld waarin ik werkelijk leef, maar eigenlijk denk ik er nu pas aan. Elke vakantie is een opluchting maar een zware wissel. Helemaal nu, want naar wat ga ik terugkeren. Een deurmat vol brieven van het UWV en aanverwante gekmakende organisaties. Er zou weleens een uitnodiging tussen kunnen zitten voor een gesprek. In de week voor vertrek nog 5 solli’s de deur uitgedaan, waarvan drie op mijn lijf geschreven staan. Eentje heb ik nog nagebeld om even te melden dat ik twee weken aan het luchten ben. De sluiting van insturen was gister, maar de vrouw die ik aan de lijn had zei dat de eerste gesprekken al gaande waren. En dan moet ik rustig blijven. Het liefst zou ik dan schreeuwen tegen die muts. De functie is op mijn lijf geschreven. Wat zij vroegen is niet iets wat iemand zomaar in huis heeft. Kunst en cultuur opgeleid, e-marketing ervaring, webpublishingkunde, public relations, commercieel ingesteld en netwerkglijder. That’s me, maar wie dan nog meer? Ook nog een solli naar een bedrijf waar ik na een lange procedure al tweede werd en dit maal voor een iets simpelere functie, maar wel een die ik met verve zou kunnen invullen en waar ik meer dan tevree mee zou zijn. En dan wachten om het zwikkie langzaam naar mijn hand te zetten. Ik heb daar de tijd voor. Ik hoef er niemand achterbaks uit te werken, maar die zaak komt wel op mijn naam over tien jaar als ze me binnen laten. Die mogelijkheid had ik al twee keer eerder maar door externe factoren kwam dat net niet door. Fok, mijn doorbraak moet gewoon komen. Ik ben klaar voor de wereld. Let me in. De ellende die velen een vakantie noemen is nu wel leuk geweest.
En en ik wil de vrouw ontmoeten waar ik oud mee ga worden. Had al een paar keer dat idee, maar wederom externe factoren, maar ik vlak mezelf ook niet uit. Ben ook niet makkelijk geweest. Het lijkt me gewoon zo fijn: Een echt huis met een vrouw, een echt salaris dat er toe doet en een paar koters waar ik zo’n coole vader voor kan zijn. Ik ben er klaar voor echt, ik heb niks met voetballen, maar ik zou jet zo graag doen op een trap veldje. Ik heb 1 keer met mijn vader gevoetbalt. Er viel toen iets uit de hemel. Een echte vuurbal, op klaarlichte dag. Niet heel even maar wel meer dan 20 seconden. Niet langs de hemel trekkend maar neerstortend. Ik heb er nooit wat over gehoord of gelezen. Ik was toen een jaar of 9 en las elke dag de krant, ik zou het niet gemist hebben. Mijn vader zag het ook.
Ik schenk nog een kruidenbitter in en finish mijn biertje, dan word het tijd voor het absolute donker. De luiken van mijn kamer zijn gesloten en buiten is geen verlichting. Je kan net zo lang staren, maar het maakt niet uit of je je ogen open houdt of sluit. Donker, de wereld zo groot als jezelf bent. Alleen mijn rug voelt een bed en mijn buik het dek.

18 februari:

Even een dagje niet geschreven, er zal toch niets gebeurt zijn? Toch wel. Gistermiddag gingen plots de liften open. Ik als een dolle mijn gear verzameld en aangetrokken en ik trok nog net geen sprintje naar de lift. Wat wel leuk is te melden dat net daarvoor nog een filmpje met mijn cam wilde schieten even overzichtje van het plateau. Thuis kwam ik erachter dat mijn reserve batterijen vergeten was op te laden. En toen het geluid van de lift. Ik zou dus normaal gesproken dat ding in mijn zak hebben gehad. Bij de lift nog even met Vet Face (de nekloze/shrunkenhead, vooor de duidelijkheid door de jaren heen heeft iedere Italiaan hier een bijnaam gekregen en enkele meerdere dat maakt het makkelijker om in hun bijzijn over hen te praten. Zo heb je De Havik/de Neus, zijn broer De Beer/Belushi, Het schaap/het zieke aapje, Het Engeltje, De Dominee, het hoertje met het hoge ruggetje, de mol, centenbakkie, de kalkoen etc etc) over de condities gesproken. Vet Face smeert zich dus altijd nogal nadrukkelijk in en is verantwoordelijk voor de medico’s en weergaloos skier. Ik hoef geen kaartje te kopen ga als eerste naar boven. Een hele piste voor mij alleen, maagdelijk maar door de wind van afgelopen dagen erg icey. Ik kijk nog eens achyerom en zie dat zo’n 20 stoeltjes achter mij Vet Face ace ook omhoog komt. Ik zet mijn koptelefoon op en Brainpower maakt aanstalte Schreeuwuit ten gehore te brengen, hoe toepasselijk blijkt later. De afdaling gaat goed en op het bospad laat ik hem lekker lopen en flow wat bochtjes. Helemaal onderaan, laatste bochtje om de lift weer in te schieten gaat het fout. Mijn board verliest grip en daar ga ik. Snelheid was niet zo hoog en de val leek beheerst, maar 1 sec later voelde ik dat het goed mis was. Ik kon mijn koptelefoon nog afzetten en mijn jas wat open doen, toen golfde de pijn binnen, mijn linkerschouder. Ik dacht uit de kom ofzo. De vrouw van No Neck, die als enige onderaanstaat ziet dat het niet lekker gaat en walkietalkied hem naar beneden. Ik wordt licht misselijk en weet nog uit het handboek van stuntpiloten dat dat duidt op en breuk. Dan blijkt dat als ik als ik echt pijn heb alleen maar in het Engels kan vloeken en ik stond versteld van de hoeveelheid vocabukair die ik tot mijn beschikking had. Ik leek wel Daan Schuurmans in Westenwind. Ik zie dat mijn zus een pas wil kopen bij het loket een 100 meter verderop. Ze zag wel dat er wat was maar toen iedereen wuifde kwam ze ook maar. De pijn was inmiddels opgelopen tot onverdraaglijke en ze wilde me op een sneeuwscooter gaan vervoeren, normaal had ik dat niet afgeslagen maar dit ging niet werken. Dus kwam de jeep en ineengekrompen mezelf naast de bestuurder gehesen. Rustig aan naar de funivia gehobbelt, daar kreeg ik ijs in me nek gespoten ter verdoving, wat me en behoorlijke brandplek opleverde. Staan ging niet dus werd er een stoeltje gehaald waar ik voorover gebogen op krimpte. Mijn zus ging mee naar beneden en toen besefte ik het door allle pijn heen, ja ik ben leip, maar mijn cam! Dit is DE repo! Beneden nam het ambulance personeel het over en achterwaarts vloekend verdween ik in de lance. Mijn zus erachteraan met de auto, ik kon haar zien door de kieren. Ze moet toch eens overwegen coureur te worden, want we gingen als de brandweer en zat continue op de bumper. Halverwege de rit naar het zienhuis nog een stop bij een dokter, die me volspoot met een heerlijk goedje, mijn ogen draaide wat weg volgens zuslief, mijn cam, waar is mijn camera, kon ik alleen maar denken.
Om een lang verhaal nog iets langer te maken, mijn rechterbovenarm is net onder het schoudergewricht gebroken. Mijn arm is aan mijn lijf gezwachteld onbeweegbaar, 4 weken mag ik zo rond lopen over twee weken me in NL in het ziekenhuis melden.
Eindelijk terug bij de funi bleek de laatste om 18.00 te zijn gegaan, het was 1810. kut. Gelukkig was Claudio ernog en hij schonk een grote grappa voor me in en hij belde naar Nanni de man die het enige hotel op de berg runt, hij was nog in het dal en met hem konden we met zijn jeep via Paglio dwars door het bos naar het plateau komen. Redelijk shaken dus, niet echt fijn,maar wel thuis. Beetje proberen te slapen maar werktre niet, om 2 uur werd het onverdraaglijk en toen nog maar een pijnstiller, een advil en turbodosis slaapthee. Nu ging het licht wel uit.

19 februari

Dat was een nachtlang plafond staren. Niet eens zozeer van de pijn, dat viel wel mee. Overdag een paar keer geslapen en dat werkt dus niet, voor ’s nachts dan. Kreeg last van mijn rug door het steeds op mijn rug liggen. Beetje proberen te mediteren en zo te rusten. Om 7 uur hoorde ik mijn zusje wakker worden. Na haar doucheactie en ontbijt kwam ze afscheid nemen. Toch wel erg stoer van haar, die hele rit (1100 km) in haar eentje. Daarna toch wat in slaap gesukkeld, ik schrok wakker van de buren die voor hun weekend hier aankwamen. Wat een typhuslawaai maken die zeg. Uur lang drie kids die met hun skischoenen aan over de trap banjeren en een moeder die op orkaankracht bevelen rondslingert. Geluidsisolatie is niet het sterkstepunt van Italiaanse architecten. Ook maar mijn bed uitgeklauterd en even duidelijk gemaakt door een slaande deuren symphonie dat ik er ook nog ben. Bedoel je kan deuren sluiten zonder lawaai maar je kan ze ook in het slot trekken. Ochtendhummetje? De blower in de badkamer aangezet om die boven het nulpunt te trekken en toen dat was gelukt begon mijn eerste invalide proef … jezelf wassen, lukte aardig maar ging niet echt van harte. Het scheren ging wonderwel okay, maar dat had ik vaker met 1 hand gedaan. Toen proef twee het aankleden, tering das andere koek. Koek? Hel op fucking aarde zal je bedoelen, maar na een paar flinke pijnscheuten zat dat er ook op. Boven was de temp redelijk, oorzaak het mist behoorlijk en het is windstil. Het grote wollenvest dat mijn zus had gevonden is ook wel erg okay. Even kijken hoe laat het is en zet mijn telefoon aan, 11.30 mmh nog een uurtje of acht voor de hulptroepen arriveren. Er komt een sms binnen, he de hulptroepen: Aloha Ol, We gaan vannacht om 12 uur rijden. Holy smoke, dat betekend dat ik nog minstens 24 uur hier alleen verblijf. Niet helemaal mijn plan maar goed kan er weinig aan doen. Gelukkig had mijn zus gister extra macaroni gemaakt. En er staat voldoende melk om nog wat borden pap te kunnen maken. Bedoel zoiets simpels als een broodje smeren is voor mij al niet te doen. Ontdek ook nog wat chocolade en wat mueslirepen. (leven jullie al mee, of moet ik het nog wat aandikken?)

En hier hield het verhaal op, mijn laptop begaf het, bleek later een instellingsfout te zijn. Thuis in NL was het probleem na enkele ingrepen binnen no time verholpen, maar kon voor de rest van de week niets meer schrijven maar nog wel foto’s maken een selectie volgt hieronder.